Voor zijn Via Dolorosa heeft Wim Janssen (Heiloo 1949) zich gebaseerd op de traditionele, veertiendelige katholieke Kruisweg. De figuur van Christus is evenwel vervangen door vreemde volkeren, groepen mannen en vrouwen, gehuld in lange gewaden, het hoofd bedekt met sluiers, tulbanden en fezzen. Vanuit een opvallende hoek -schuin van boven- en beschenen door een licht uit de hemel, zien wij deze vreemdelingen op hun wankele gang in een typische Nederlands straatbeeld. Waar Christus op zijn gang naar Golgotha mensen tegenkwam, stuiten deze vreemdelingen op straatmeubilair. De toon van deze Via Dolorosa is dubbelzinnig. De naïeve stijl, de curieuze valpartijen en het wat kolderieke contrast tussen de exotische figuren en het zo Nederlandse straatbeeld lijken haaks te staan op de aan kruiswegstaties ontleende titels als veroordeling, val en kruisiging. De weg van de vreemdeling, de asielzoeker, blijkt er een te zijn met vele valkuilen en vaak fungeert de luchthaven als begin en eindstation. De Via Dolorosa was een van de meest opmerkelijke stukken op de tentoonstelling Afval uit 2005 in het Limburgs Museum te Venlo. In dat zelfde jaar werd het werk ook getoond in het Museum voor Religieuze Kunst te Uden. Inspiratie voor deze kruisweg vond Janssen in een naast zijn atelier gelegen asielcentrum in het havengebied van Amsterdam. Wim Janssen ziet de kruisweg in het algemeen als een metafoor van het sterven, van vallen en opstaan, droefenis en troost, Gods verlatenheid en Gods nabijheid, eenzaamheid en doodsangst.