Actueel

Elke tweede zondag van
de maand muziekprogramma,
telkens van 15.00 tot
16.00 uur

Tentoonstelling
Katholieke en Protestantse
hemels
opening 11 september
15.00 uur

Tentoonstelling
"Rijksmuseum in de abdij" tot najaar 2012
Interessant...
Introductie
Impressies
Collectie
Modernen
1001 Vragen aan de zusters
Website zusters Birgittinessen Uden
Externe links

Tel.: +31 (0)413 26 34 31 - mail - Museum voor Religieuze kunst, Uden ©1972-2010-Alle rechten voorbehouden | Een © Syslox product

Kunstenaar

Alles uitklappen | inklappen
Doornenkroon
Paul van Dongen
Serie van vier etsen
3777

In 2004 etst de Tilburgse kunstenaar Paul Dongen een serie van vier doornenkronen. Met een vaardigheid die herinnert aan de renaissance. Verfijnd en nauwgezet. De eerste doornenkroon uit de serie is de meest kale. Niet meer dan drie gebogen takken met akelig priemende doornen. In de daarop volgende etsen botten de takken uit, steken de knoppen op, bloeien de twijgjes uit. De lente lijkt aangebroken, de natuur uit haar winterslaap ontrukt. Hier is de doornenkroon niet enkel symbool van lijden, maar ook van opstanding. Men kan de serie verstaan als een ode. Als een eerbetoon aan de Duitse meesters Grünewald en Dürer. De kale doornenkroon: dat is Matthias Grünewald. Blijvende roem geniet deze meester omwille van zijn Isenheimeraltar te Colmar. Op dit veelluik uit het begin van de zestiende eeuw schilderde Grünewald een ontzagwekkende Christus aan het kruis. Een Christus in doodsnood: de vingers verkrampt, het gelaat vertrokken, de mond opengesperd, de lijkkleurige huid overdekt met wonden; 'ruig als een kastanje' zoals de Franse auteur J.K. Huysmans het eens treffend opmerkte. En met het hoofd bedekt door een gigantische, kale, stekelige doornenkroon. De andere drie etsen uit de serie doen eerder denken aan Albrecht Dürer, tijdgenoot van Grünewald. Van de twee etaleerde Dürer de meest positieve kijk op de mensheid. Bij Dürer treden de nieuwe verworvenheden van de renaissance en het humanisme aan het daglicht en komt de hernieuwde belangstelling voor de schoonheid van het aardse leven tot volle wasdom. De Christus aan het kruis is bij hem geen getormenteerde mens, maar een wel geproportioneerde man, getooid met een doornenkoorn waarvan zelfs de harde stekels in bloei raken. Toch is de serie niet enkel een hommage aan de kunst van weleer. Zij is eerst en vooral kunst van nu, van vandaag. Paul van Dongen schetste het lijden en de opstanding van Christus zonder de figuur van Christus. Hij heeft genoeg aan vier doornenkronen. Een dusdanige reductie, een dergelijke vorm van abstractie was in de dagen van Grünewald en Dürer ondenkbaar.