Meer weten leidt tot meer vragen. Deze stelregel geldt ook voor het fraaie drieluik uit de Mariakapel te Aarle-Rixtel. Wij weten wie de schilder is (Jacob Cornelisz. van Oostsanen) wie de opdrachtgevers waren (Joris Sampson en zijn vrouw Engelken Coolen uit Den Bosch), wanneer het werk opgeleverd is (1518) en zo ongeveer wat is voorgesteld: op het middenpaneel Maria met het Kindje Jezus omringd door engelen, op het luik rechts Engelken Coolen met haar zes dochters (waarvan drie op zeer jonge leeftijd overleden) en op het luik links Joris Sampson met een zoontje en zijn naamgever de heilige Joris. Op de achtergrond zien wij een rivierlandschap, waarbinnen zich enige scènes uit de Vlucht naar Egypte afspelen. Aan de bovenzijde openbaart zich God te midden van een engelenschare, terwijl links en rechts engeltjes de wapens van de echtgenoten hooghouden.
Lange tijd dacht men dat het drieluik was geschilderd uit naar aanleiding van de dood van het enige zoontje, die tweemaal is afgebeeld. Op het linkerpaneel achter zijn vader met kruisje in de hand, en op het middenpaneel rechts op de voorgrond als in de gedaante van de kleine Johannes, maar hier met vleugeltjes, teken van zijn verwisseling van het tijdelijke voor het eeuwige bestaan.
Maar tijdens een restauratie in 1997 kwam naar voren dat het jongetje op het linkerluik later is bijgeschilderd. Ook de vleugels aan het ‘Johannesje’ zouden later zijn toegevoegd. Misschien was het drieluik dus niet geschilderd naar aanleiding van de dood van de stamhouder, maar uit dankbaarheid voor diens geboorte. Vandaar diens prominente plaats op het middenpaneel. Toen het jongetje alsnog kwam te overlijden, kreeg hij zijn vleugels en werd hij links met kruisje bijgeschilderd.