Een Margaret uit Uden

Zij wordt wel een weerheilige genoemd. Dat zijn heiligen die iets met de seizoenen van doen hebben. De bekendste onder hen zijn wel de ijsheiligen. Zijn de feestdagen van Mamertus , Pancratius , Servatius en Bonifatius tussen 11 en 14 mei verstreken dan kan de natuur tot volle wasdom komen. Na 14 mei is de kans op nachtvorst nog minimaal. Bloesem of jonge aanplant zal niet meer bevriezen. Een andere bekende weerheilige is Sint Jan. Zijn geboortefeest wordt op 24 juni gevierd. Tot die dag kan men nog asperges steken, daarna verliest de plant zijn smaak. Margaretha wordt vooral in verband gebracht met ongewenste regen. Als het op haar feestdag, op 20 juli, regent dan heet het al snel : “Regent het op Sinte Margriet, zes weken boerenverdriet”. Of erger: “Sinte Margriet houdt haar water niet” of nog erger “Sinte Margriet is een pisgriet”.

Het klinkt allemaal niet erg vleiend en dat voor een heilige die als vrouwelijke evenknie van Sint Joris wordt gezien. Margaretha was letterlijk en figuurlijk voor de duvel nog niet bang. Zij bond hem op een kussen en overwon hem toen hij verscheen in de gedaante van een draak. En zo wordt zij hier afgebeeld. Met gevouwen handen vertrapt zij nonchalant de draak onder haar voeten. Zij keurt hem nog geen blik waardig hoewel hij op het punt staat haar te verslinden. De maker, die het beeld in 1470 voor de kerk van Uden sneed, kende de afloop van het verhaal. Tegen zulk een heilige, zo’n griet, maakt een draak geen schijn van kans.