Een Lucia uit Beek

Het is een sjiek beeld. Sjiek in de zin van modieus. Bij dit beeld gaat de heilige geheel gekleed volgens de laatste mode. Het werd omstreeks 1525 gesneden en de maker heeft de heilige gekleed in de mode van die tijd. Niet de dracht van een eenvoudige vrouw, maar in de kledij van een rijke, adellijke dame. Over haar rijk geplooid onderkleed draagt zij een bovenkleed met brede pofmouwen die op hun beurt weer opgesmukt worden met bewerkte schouderstukken. En alsof dat nog niet genoeg is draagt zij over dit alles nog een zeer kostbare halsketting. Nu was Lucia ook niet van eenvoudige komaf. Zij stamde uit een voornaam geslacht uit Syracuse op Sicilië. Na een wonderbaarlijke genezing van haar moeder bij het graf van Sint Agatha, stelde zij haar leven helemaal in dienst van Christus. Daartoe verbrak zij ook haar verloving. De afgewezen verloofde werd daarop zo boos dat hij zijn oude vriendin als christen aangaf bij de autoriteiten. Daarop werd zij gruwelijk gemarteld, maar zij overleefde al deze pijnigingen. Ten slotte stierf zij aan een dolk die dwars door haar hals werd gestoken. Aan dit feit dankt zij haar patronaatschap, haar beschermfunctie voor mensen met keelpijn. Later zou zij in deze functie overtroffen worden door de H. Blasius. Maar een dame als Lucia laat zich zomaar niet overtreffen. Zij is ook een lichtheilige. In haar naam zit het latijnse Lux, licht, verborgen. Op 13 december geldt nog altijd het versje: “Lucia laat de dagen dijen, Lucia maakt de langste nacht”. Na haar verjaardag worden de dagen weer langer, wordt het weer langer licht.