De kerktoren van Dinther

De kerk van Dinther wordt momenteel gerestaureerd. Het is een kanjermonument. Dat wil zeggen dat het met voorrang gerestaureerd wordt. En dat is goed. Kerken en meer nog kerktorens bepalen nu eenmaal het Brabantse landschap. Zij getuigen van een rijke, bewogen traditie. Het zijn bakens in het landschap, tekens van een rotsvast geloof, van locale trots en van gemeenschapsgevoel.

Vooral in de tweede helft van de negentiende eeuw wilden de katholieken, die lang in het verdomhoekje gezeten hadden, uiting geven aan die saamhorigheid en aan hun overtuiging.

Zo ook in Dinther. Breed had men het er niet, maar een nieuwe kerk zou er komen. Groot en trots in een stijl die herinnerde aan de middeleeuwen. En hij kwam er.In 1879 was hij voltooid. Niet zo rijk als in Veghel, daar zat meer geld, maar met een spits op de toren, eleganter dan waar ook in Brabant.

Die rankheid werd al spoedig herkend. Henri Knip maakte er omstreeks 1880 een prachtige aquarel van. Maar hij deed meer. Hij beeldde naast de nieuwe kerk met zijn elegante toren ook de statige pastorie en het in 1866 gebouwde klooster van de zusters van Veghel af. Zij waren naar Dinther gekomen om de vrouwelijke jeugd te onderwijzen en ouderen liefdevol te verzorgen.

Henri Knip vereeuwigde met deze prent heel katholiek Dinther. Daarbij vergat hij ook de bewoners niet. Enkelen staan te buurten voor de kerk, een derde drijft een paar koeien voor zich uit. Zij passeren daarbij het ‘liefdesgesticht’ waarvan de rijk versierde gevel oprijst achter de gesloten poort.